Stille nacht

Het is bijna kerst. Buiten is de sneeuw al aan het vallen. Op straat klinkt het 'Stille nacht'. 'Heilige nacht.' Het wordt gezongen door de autobanden die de natte sneeuwmodder vergruizen. Het wordt gezongen door een kerkklok in de verte die zijn vertrouwde klop over de stad laat horen. Het wordt gezongen door de duizenden takken die geduldig het laagje sneeuw verdragen dat hen door de wolken is toebedeeld. Het wordt gezongen door de stomme logo's met hun stomme schijnsels bovenop bedrijfspanden. Het wordt gezongen door vensterbanken die een beetje licht uitwaaieren, door een rood achterlichtje dat schommelend zijn weg zoekt over het fietspad. Het wordt gezongen door de verlaten bouwplaats, waar het metaal zo koud is geworden dat er geen beweging meer in is te krijgen. Er vliegt een sneeuwbal door de lucht. Een stoplicht springt op rood. De mensen hebben zich verschanst. Ze zitten in hun stulpjes, flatjes, huisjes en soms ook in grote villa's. Pakhuizen van geluk, warmte en verveling.

'Stille nacht.'